Dariusz Michalczewski - kariera sportowa.

Dariusz Michalczewski, kariera sportowa.

 

Kariera amatorskaŹródło: boxnews.com.ua

Boksem Michalczewskie zajął się w wieku dwunastu lat. Karierę sportową rozpoczął w swoim rodzinnym mieście, gdzie na treningi do sali bokserskiej zaprowadził go jego wuj. Najpierw reprezentował barwy Stoczniowca Gdańsk, a w latach 1987–1988 Czarnych Słupsk.

W 1985 roku został mistrzem Polski juniorów w wadze półśredniej, a rok później wywalczył złoty medal młodzieżowych mistrzostw Polski w wadze lekkośredniej.

W roku 1987 wywalczył tytuł mistrza Polski w gronie seniorów w wadze lekkośredniej.

24 kwietnia 1988 nie powrócił z wyjazdu ekipy bokserskiej do RFN i tam rozpoczął karierę zawodową, za co został dożywotnio zdyskwalifikowany przez Polski Związek Bokserski. W lipcu tego roku otrzymał obywatelstwo niemieckie i kontynuował karierę amatorską. Po pewnym czasie zaczął boksować w Bayerze Leverkusen.

Zdobył najpierw mistrzostwo Niemiec, a potem w 1991 w Göteborgu został mistrzem Europy w wadze półciężkiej (81 kg).

 

Osiągnięcia amatorskie:

150 walk, 139 zwycięstw, z tego 89 przez KO.

1991 Mistrz Europy w wadze półciężkiej.

 

Kariera zawodowaŹródło: pomponik.pl

W sierpniu 1991 roku Michalczewski zdecydował się przejść na zawodowstwo i podpisał kontrakt z Universum Box-Promotion w Hamburgu. Na zawodowym ringu zadebiutował 16 września 1991 roku w Hamburgu wygrywając z rozpoczynającym karierę Frederic Porterem (miał wtedy bilans 0-3-1) w 2. rundzie przez TKO.

22 maja 1993 wywalczył tytuł interkontynentalnego mistrza IBF w kat. półciężkiej po zwycięstwie przez TKO w 8. rundzie nad Noele Magee.

10 września 1994 zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. półciężkiej wygrywając w Hamburgu na punkty z Leonzerem Barberem.

17 grudnia 1994 zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. juniorciężkiej wygrywając w Hamburgu przez KO w 10. rundzie z Nestorem Giovannini.

13 czerwca 1997 w Oberhausen pokonał Virgila Hilla i zdobył dodatkowo mistrzowskie pasy organizacji WBA i IBF w kat. półciężkiej.

14 września 2002 Michalczewski po raz pierwszy na zawodowym ringu stoczył pojedynek w polskich barwach, a przed spotkaniem odegrano polski hymn. Tego dnia obronił w Brunszwiku po raz 22 tytuł bokserskiego mistrza świata w wadze półciężkiej organizacji WBO, pokonując przez TKO w 10. rundzie Amerykanina Richarda Halla.

W 2002 federacja WBO ogłosiła Michalczewskiego „championem wszech czasów”, a jego walkę z Amerykaninem Richardem Hallem za najlepszy pojedynek roku 2002.

18 października 2003 doznał pierwszej porażki na zawodowych ringach przegrywając niejednogłośnie w Hamburgu na punkty z Meksykaninem Julio Cesarem Gonzalezem i tracąc pas WBO w kat. półciężkiej po dziewięciu latach zwycięstw w mistrzowskich pojedynkach.

26 lutego 2005 przegrał walkę o mistrzostwo świata organizacji WBA w wadze półciężkiej z Francuzem Fabrice Tiozzo. Zakończył pojedynek w 6. rundzie poprzez techniczny nokaut.

1 czerwca 2005 Dariusz Michalczewski ogłosił zakończenie kariery bokserskiej. Trenerem Michalczewskiego był Fritz Sdunek, a menedżerem Klaus-Peter Kohl.

 

Osiągnięcia w boksie zawodowym:Źródło: pudelek.pl

  • międzynarodowy mistrz Niemiec w wadze półciężkiej – 13 maja 1992 pokonał Alego Saidi przez techniczny nokaut w 10. rundzie.

  • mistrz interkontynentalny IBF – 22 maja 1993 pokonał Noela Magee przez techniczny nokaut w 8 rundzie.

  • mistrz świata WBO w wadze półciężkiej – 10 września 1994 pokonał Leeonzera Barbera jednogłośnie na punkty.

  • mistrz świata WBO w wadze juniorciężkiej – 17 grudnia 1994 pokonał Nestora Giovanniniego przez techniczny nokaut w 10. rundzie.

  • mistrz świata WBA/IBF w wadze półciężkiej – 13 czerwca 1997 pokonał Virgila Hilla jednogłośnie na punkty.

  • Jako pierwszy bokser w historii zunifikował pasy mistrzowskie organizacji WBA, IBF i WBO.

  • 48 walk wygranych – 2 walki przegrane – 0 walk remisowych.