Kariera Justyny Kowalczyk.

Justyna Kowalczyk, kariera sportowa.

 

Początki kariey Justyny kowalczyk.Źródło: gwizdek24.se.pl

Justyna Kowalczyk zadebiutowała 9 grudnia 2001 (Puchar Świata w biegach narciarskich 2001/2002) w Cogne, zajmując 64. miejsce w kwalifikacjach sprintu stylem dowolnym na 1,5 km, zaś swe pierwsze punkty w zawodach tej rangi zdobyła 10 dni później. 19 grudnia 2001 w Asiago uplasowała się bowiem na 30. pozycji sprintu techniką klasyczną na 1,5 km. W następnych sezonach kilkunastokrotnie zajmowała  miejsca tuż za pierwszą dziesiątką, co zapewniło jej w Pucharze Świata w biegach narciarskich 2004/2005 zakwalifikowanie się do grona czołowych zawodniczek tego cyklu (tzw. „grupy czerwonej”). Ponadto zdobywała medale mistrzostw świata juniorów, (Uniwersjada) oraz kilkakrotnie tytuł mistrzyni Polski.

Jej wyniki podczas Mistrzostw Świata w 2005 roku w Oberstdorfie (m.in. 4 miejsce na 30 km stylem klasycznym) były najlepszymi w historii startów polskich biegaczek narciarskich w imprezach tej rangi.Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 1993 zostały jednak anulowane po ogłoszeniu wyników testów antydopingowych, które w jej wypadku dały wynik pozytywny. 15 czerwca 2005 zdyskwalifikowano ją na 2 lata. Dyskwalifikacja była efektem wzięcia przez nią w dniu zawodów deksametazou, niedozwolonego medykamentu z grupy glukokortykosteroidów, którym, jak twierdziła, leczyła kontuzjowane ścięgno Achillesa. Po kolejnych apelacjach zakaz startów został skrócony do 6 miesięcy i ostatecznie do sportowej rywalizacji Kowalczyk powróciła już w grudniu 2005.

 

2005/2006

7 stycznia 2006 po raz pierwszy znalazła się na podium Pucharu Świata, zajmując 3. miejsce w biegu na 10 km techniką klasyczną w Otepää, a potem zajmowała jeszcze trzykrotnie 4. miejsce w zawodach tego cyklu. Łącznie w owym sezonie zdobyła 392 punkty, zajmując 13. miejsce w klasyfikacji generalnej.
 

 Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2006. Igrzyska olimpijskie – Turyn 2006
 

24 lutego 2006 na trasie w Pragelato zdobyła swój pierwszy olimpijski medal, wywalczając brąz w biegu na 30 km techniką dowolną ze startu wspólnego podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2006 w Turynie.
 

 2006/2007


27 stycznia 2007, ponownie w Otepää, osiągnęła historyczny sukces, wygrywając – jako pierwsza Polka w historii – zawody narciarskie Pucharu Świata. Tego dnia Kowalczyk okazała się najlepsza na dystansie 10 km stylem klasycznym, deklasując wszystkie rywalki. Poza tym osiągnięciem raz zajęła 4. i raz 5. miejsce. W łącznej klasyfikacji Pucharu Świata za sezon 2006/2007 zajęła 8. miejsce zdobywając 484 punkty. Podczas Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 2007 w Sapporo najwyższym miejscem Kowalczyk okazała się 9. pozycja w biegu łączonym na 15 km na dochodzenie, rozegranym 25 lutego 2007roku.

 

 2007/2008
 

22 stycznia 2008 w kanadyjskim Canmore, Kowalczyk wygrała drugie zawody w Pucharze Świata, a w następnych dniach jeszcze dwukrotnie stawała na podium. W sumie w całym sezonie raz zwyciężyła, dwa razy zajęła 2. i trzy razy 3. miejsce. W klasyfikacji Pucharu Świata w biegach narciarskich za |sezon 2007/2008 zdobyła 1096 punktów i zajęła 3. miejsce, jako pierwsza zawodniczka w historii polskiego narciarstwa stając na podium łącznej klasyfikacji.

 

 2008/2009 Źródło: sport.wp.pl
 

W łącznej klasyfikacji Tour de Ski 2008/2009 Justyna Kowalczyk zajęła czwartą pozycję. Wkrótce później polska biegaczka odniosła kolejne zwycięstwa w zawodach Pucharu Świata: 17 stycznia 2009 w Whistler na 15 km biegu łączonego, 24 stycznia w Otepää na 10 km stylem klasycznym i 14 lutego w Valdidentro na 10 km stylem klasycznym.
 

Po kolejnych zwycięstwach – 8 marca w Lahti na 10 km stylem dowolnym oraz na dystansie 25 km w Falun, podczas Finału Pucharu Świata, rozgrywanego w dniach 18-22 marca – 22 marca 2009 Justyna Kowalczyk zdobyła Puchar Świata w biegach narciarskich 2008/2009, wygrywając łącznie w pięciu zawodach w tym sezonie i zajmując czterokrotnie niższe miejsca na podium. Została tym samym pierwszą w historii narciarką klasyczną, która wygrała klasyfikację łączną Pucharu Świata, pochodzącą z kraju, który nigdy nie organizował zawodów Pucharu Świata w biegach narciarskich. Przy okazji zdobyła najwięcej w historii punktów w jednym sezonie Pucharu Świata w biegach narciarskich – 1810.

 

Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 2009. Mistrzostwa świata w Libercu
 

19 lutego 2009 w biegu na 10 km techniką klasyczną Kowalczyk zajęła 3. miejsce. Tym samym zdobyła pierwszy medal mistrzostw świata w historii polskich kobiecych biegów narciarskich. 21 lutego 2009 Kowalczyk osiągnęła jeszcze większy sukces, zdobywając złoty medal w biegu na 15 kilometrów (7,5 kilometra techniką klasyczną i 7,5 kilometra techniką dowolną). Pięć dni później polska sztafeta biegaczek w składzie Justyna Kowalczyk, Kornelia Marek, Sylwia Jaśkowiec, Paulina Maciuszek zajęła szóste miejsce – najlepsze w MŚ od ponad 40 lat. 28 lutego 2009 Kowalczyk zdobyła drugi złoty medal na MŚ w Libercu, w biegu na 30 kilometrów techniką dowolną. Było to jej trzecie podium w tych mistrzostwach. Zarazem mistrzostwa w Libercu zapisały się za sprawą Kowalczyk jako najlepsze spośród dotychczasowych występów reprezentacji Polski.

 

 2009/2010Źródło: sport.wp.pl
 

Sezon 2009/2010 Kowalczyk  rozpoczęła od 12. miejsca w Beitostølen w biegu na 10 km techniką dowolną, rozegranego 21 listopada 2009. W następnych zawodach w Kuusamo 28 listopada, w sprincie na dystansie 1,2 km wygrała pierwsze swoje pucharowe zawody w tej specjalności, pokonując Słowenkę Petrę Majdič. 19 grudnia 2009 w |słoweńskiej Rogli zdobyła 2. miejsce w sprincie stylem klasycznym za Norweżką Marit Bjørgen, zaś dzień później odniosła drugie zwycięstwo w sezonie, triumfując w biegu masowym na 15 km stylem klasycznym.
 

1 stycznia 2010 jako faworytka wystartowała w czwartej edycji Tour de Ski 2009/2010, kończąc 2,8-kilometrowy prolog w Oberhofie na trzecim miejscu. W następnych biegach zawodów zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata jeszcze kilkakrotnie plasowała się w czołówce poszczególnych wyścigów, wygrywając w Oberhofie 2 stycznia bieg na 10 km i 7 stycznia w Toblach, Dobbiaco na 5 km techniką klasyczną. Przed finałowym startem we włoskim Val di Fiemme znajdowała się na drugim miejscu za Słowenką PetraąMajdič, do której miała 31,4 s straty powstałej na skutek kraksy, w której uczestniczyła na końcowych kilometrach przedostatniego etapu. 10 stycznia, na ostatnim dziewięciokilometrowym odcinku zdecydowanie pokonała Słowenkę, najpierw dochodząc ją na 7,4 km, a na ostatnim kilometrze podejścia na morderczy stok Alpe Cermis wyprzedzając ją o 19,2 s. Oprócz prestiżowego zwycięstwa zainkasowała 400 pkt do klasyfikacji Pucharu Świata i 150 tysięcy franków szwajcarskich.  16 stycznia 2010 w estońskim Otepää wygrała bieg na 10 km stylem klasycznym, pokonując Marit Bjørgen i Aino-Kaisę Saarinen. Kolejne zwycięstwo odniosła tydzień później, 23 stycznia 2010 r. w Rybińsku, wygrywając bieg łączony 7,5 + 7,5 km.
Wywalczyła Kryształową Kulę, Małą Kryształową Kulę w biegach dystansowych i Małą Kryształową Kulę w sprintach. Jako pierwsza w historii zdobyła ponad 2000 punktów w Pucharze Świata.



Igrzyska olimpijskie – Vancouver 2010
 

Jako liderka klasyfikacji Pucharu Świata uczestniczyła w  Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010. W pierwszej konkurencji, 15 lutego w biegu na 10 km techniką dowolną zajęła 5. miejsce, nieznacznie przegrywając czwartą lokatę ze Szwedką Anną Haag. Dwa dni później, w sprincie indywidualnym stylem klasycznym zdobyła srebrny medal, przegrywając jedynie z późniejszą trzykrotną mistrzynią tych igrzysk Marit Bjørgen, a pokonując Słowenkę Petrę Majdič, która startowała, jak się później okazało, z żebrami złamanymi wskutek upadku przed eliminacjami. W kolejnym biegu, łączonym 2x7,5 km stylem klasycznym i dowolnym, wywalczyła brązowy medal, wygrywając na finiszu o pół stopy z Norweżką Kristin Størmer Steira. Nie startowała w sprincie drużynowym, a w sztafecie 4x5 km, biegnąc na drugiej zmianie techniką klasyczną, osiągnęła najlepszy czas wśród zawodniczek startujących tą techniką. Przejmując zmianę od Kornelii Marek zniwelowała dużą stratę i wyprowadziła polską sztafetę na prowadzenie na półmetku zawodów. Wynik ten został później anulowany z uwagi na wykrycie zabronionych środków dopingowych w organizmie Kornelii Marek. W ostatnim biegu igrzysk, 27 lutego wystartowała na dystansie 30 km techniką klasyczną. Zawody te wygrała, pokonując Bjørgen na finiszu o 0,3 s. Był to drugi złoty medal reprezentanta Polski w historii zimowych igrzysk olimpijskich, po sukcesie Wojciecha Fortuny na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1972 w Sapporo w 1972.

 

2010/2011

Sezon 2010/2011 rozpoczęła od 7. miejsca w biegu na 10 km rozegranym w Gaellivare. Podczas inauguracyjnego konkursu mini touru Ruka Triple rozgrywanego w sprincie stylem klasycznym, Kowalczyk zajęła 11. pozycję ze względu na przesunięcie za zrobienie kilku kroków stylem łyżwowym. W kolejnym biegu na 5km stylem klasycznym, o ponad 2 sekundy przegrała z Marit Bjørgen. W biegu na 10 km stylem dowolnym z handicapem zajęła 3. miejsce po fantastycznym wyprzedzeniu na podbiegu Szwedki Charlotte Kalli. Cały cykl Ruka Triple ukończyła na 2. miejscu za zwyciężczynią Marit Bjørgen.Źródło: media2.pl

Kowalczyk nie wystartowała w Düsseldorfie. Pojawiła się dopiero w Davos. W pierwszym biegu rozgrywanym na 10 km stylem dowolnym, zajęła 2. miejsce przegrywając o 30 sekund z Marit Bjørgen. Dzień później w sprincie stylem dowolnym, Polka zajęłaby 3. pozycję, lecz została cofnięta na miejsce 6. z powodu blokowania na finiszu Amerykanki Kikkan Randall. 18 grudnia we francuskim |La Clusaz zajęła 2. miejsce w biegu na 15 km stylem dowolnym, przegrywając z Marit Bjørgen o 1 sekundę.

W ramach Tour de Ski 2010/2011 wygrała 31 grudnia prolog w Oberhofie, pokonując o 1,5 sekundy Szwedkę Charlotte Kallę. Dzień później zwyciężyła w biegu na dochodzenie na 10 kilometrów stylem klasycznym. 2 stycznia w Oberstdorfie zajęła 2. miejsce w sprincie przegrywając ze Słowenką Petrą Majdič, dzień później zaś zajęła 5. miejsce w biegu łączonym 5 km + 5 km. Najgorszy start w zawodach zanotowała w sprincie techniką dowolną. Udział w nim zakończyła na ćwierćfinale, zajmując ostatecznie 22. pozycję. Dużo lepszy występ zanotowała w biegu pościgowym na 15 km techniką dowolną, w którym zmagania zakończyła na 1. pozycji, jednak rywalki zmniejszyły stratę w klasyfikacji generalnej cyklu. W kolejnym biegu na 10 km stylem klasycznym w Val di Fiemme, Justyna Kowalczyk biegnąc przez dłuższy czas z Norweżką Therese Johaug pokonała wyraźnie pozostałe rywalki, zwyciężając powiększyła przewagę do ponad dwóch minut nad drugą w klasyfikacji Włoszką Marianną Longa. 9 stycznia 2011 roku w ostatnim biegu Tour de Ski 2010/2011 Polka obroniła wypracowaną dzień wcześniej przewagę zwyciężając po raz drugi z rzędu w Tour de Ski 2010/2011. Finałowy etap z morderczą wspinaczką na Alpe Cermis wygrała aktywna dzień wcześniej Johaug, niwelując końcową stratę do Polki o dwie minuty i plasując się na drugim miejscu w klasyfikacji generalnej Tour de Ski 2010/2011.

 

Po Tour de Ski 2010/2011 odpuściła starty w Libercu. Pojawiła się dopiero w Otepaa, gdzie na 10 km techniką klasyczną musiała uznać wyższość Marit Bjørgen. Dzień później zajęła 4. miejsce w sprincie. Po dwóch tygodniach przerwy puchar świata zawitał do Rybińska. Tam Kowalczyk podczas nieobecności Bjørgen wygrała pierwszy bieg łączony 5+5 km, wyraźnie przed Marianną Longą i Aino Kaisą Saarinen. Dzień później była trzecia w wyścigu sprinterskim stylem dowolnym. Podczas ostatniego sprawdzianu przed mistrzostwami świata, Polka była 2. w biegu na 10 km techniką klasyczną w norweskim Drammen. Zapewniła sobie dzięki temu trzeci triumf w karierze w klasyfikacji dystansów. Dzień później Kowalczyk odpadła w ćwierćfinale sprintu (złamała kijek na podbiegu) i została sklasyfikowana w trzeciej dziesiątce. Mimo 28. pozycji w sprincie Kowalczyk zapewniła sobie trzeci z rzędu triumf w PŚ, co wcześniej w historii udało się tylko Fince Marjo Matikainen w latach 1985-1988.

 

Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 2011. Mistrzostwa świata w Oslo-Holmenkollen

W pierwszej konkurencji mistrzostw Justyna Kowalczyk zajęła 5. miejsce w sprincie indywidualnym techniką dowolną. Był to najlepszy występ polskiej zawodniczki w tej konkurencji w historii mistrzostw świata. Zwyciężyła Marit Bjørgen. Drugą konkurencją był bieg łączony, w którym Kowalczyk broniła mistrzowskiego tytułu z Liberca. Jednak i tu faworytka gospodarzy Bjørgen okazała się najlepsza. Polce przypadł w udziale medal srebrny. Był to jej czwarty krążek wywalczony w mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym i ósmy w karierze seniorskiej, uwzględniając igrzyska olimpijskie.
W biegu na 10 km stylem klasycznym Justyna Kowalczyk ponownie zajęła 2. miejsce i zdobyła swój dziewiąty medal w karierze na imprezie najwyższej rangi. Polska zawodniczka prowadziła przez większą część trasy, jednak w końcówce osłabła, co wykorzystała Marit Bjørgen, zdobywając swoje trzecie złoto w tych mistrzostwach.
Kolejny start Justyna Kowalczyk zanotowała w sztafecie. Kowalczyk pobiegła na drugiej zmianie (styl klasyczny), wyprowadzając polską reprezentację z 13. na 4. pozycję. Biegnące po niej Paulina Maciuszek i Agnieszka Szymańczak nie zdołały utrzymać tak wysokiego miejsca. Ostatecznie Polki przybiegły jako ósme. Partnerką Kowalczyk (na pierwszej zmianie) była także Ewelina Marcisz.
5 marca Kowalczyk zdobyła brązowy medal w biegu na 30 km stylem dowolnym, za Therese Johaug i Marit Bjørgen. Był to dziesiąty medal Kowalczyk w imprezie najwyższej rangi. Polska biegaczka tym samym zrównała się w liczbie medali z Adamem Małyszem.


2011/2012

Sezon 2011/2012 Kowalczyk rozpoczęła od 10. miejsca w biegu na 10 km rozegranym w Sjusjøen. Podczas całego cyklu Ruka Triple nie radziła sobie najlepiej, nie zajmując żadnego miejsca na podium (13., 6. i 9.) i będąc 5. w całym cyklu. Podobne lokaty zajmowała w Davos (5. i 8.).
Jednak podczas kolejnego PŚ w Rogli odniosła pierwsze w tym sezonie zwycięstwo w biegu ze startu wspólnego na 10 km techniką klasyczną.
Następnymi biegami były te wchodzące w skład elitarnego cyklu Tour de Ski 2011/2012. Kowalczyk wygrała 29 grudnia prolog w Oberhofie, pokonując o 0,4 sekundy Marit Bjørgen. Fakt ten przepowiadał, że między tymi zawodniczkami odbędzie się zacięta rywalizacja. Dzień później zwyciężyła w biegu na dochodzenie na 10 kilometrów stylem klasycznym, powiększając swoją przewagę w cyklu. 31 grudnia w Oberstdorfie zajęła 1. miejsce w sprincie, zostawiając daleko w tyle wszystkie rywalki. Dzień później zajęła 2. miejsce w biegu łączonym 5 km + 5 km, przegrywając tylko z Bjørgen. W kolejnym biegu na 3 km klasykiem zajęła 2. miejsce, ponownie przegrywającŹródło: przegladsportowy.pl jedynie z główną rywalką. Kolejny rok z rzędu najgorszy start w zawodach zanotowała w sprincie techniką dowolną, zajmując w nim 3. pozycję. W kolejnych biegach, na 15 km techniką dowolną oraz 10 km techniką klasyczną, Kowalczyk i Bjørgen, wymieniały się zwycięstwami (odpowiednio na 15 km techniką dowolną wygrała Bjørgen, a 10 km techniką klasyczną Kowalczyk). 8 stycznia 2012 roku, w ostatnim biegu Tour de Ski, Polka dotarła na metę jako pierwsza i zwyciężyła po raz trzeci z rzędu w Tour de Ski, poprawiając rekord w ilości zwycięstw w cyklu. Finałowy etap z morderczą wspinaczką na Alpe Cermis wygrała aktywna Johaug, niwelując stratę do współpracujących przez 2/3 dystansu Kowalczyk i Bjørgen, jednak przewaga czasowa przed biegiem była na tyle bezpieczna, że to Polka zwyciężyła cały turniej. Następnie w estońskim Otepää wygrała stylem klasycznym sprint i bieg na 10 km. W Moskwie, po raz pierwszy w historii swoich startów w Pucharze Świata, wygrała sprint stylem dowolnym i jednocześnie odebrała nieobecnej Bjørgen żółtą koszulkę liderki Pucharu Świata.
W Rybińsku 4 lutego Kowalczyk zajęła 7. miejsce w biegu na 10 km stylem dowolnym i jednocześnie straciła koszulkę liderki pucharu świata na rzecz Bjørgen, która wygrała bieg. Następnego dnia w biegu łączonym biegaczka z Kasiny Wielkiej zajęła 2 miejsce i dzięki świetnym postawom na lotnych premiach (15 i 12 pkt.) odebrała prowadzenie w pucharze świata Bjørgen, która była trzecia. Natomiast bieg wygrała Therese Johaug z przewagą 26,9 s przewagi nad Kowalczyk i 52,9 s nad Marit Bjørgen. Tydzień później w Novym Měscie, mistrzyni olimpijska z Vancouver zajęła 2 miejsce w biegu na 15km stylem klasycznym (start masowy), który wygrała Marit. Polka straciła żółtą koszulkę liderki pucharu świata. 17 lutego 2012 roku zawody odbyły się w Polsce w Szklarskiej Porębie, był to sprint techniką dowolną na 1,4 km. Polka zajęła tam 16. miejsce. Kowalczyk odrobiła 6 punktów w pucharze świata do Bjørgen, która była 22. Dzień później 18 lutego odbył się bieg na 10km stylem klasycznym. Polka zajęła w nim 1. miejsce z przewagą 36,1 s nad Bjørgen i 50,4 s nad Johaug. Odebrała Norweżce koszulkę liderki pucharu świata, wyprzedzając ją o 14pkt. 3 marca 2012 roku w biegu łączonym na 15 km zajęła 8 miejsce w Lahti, gdzie zwyciężyła Terese Johaug, a druga była Bjørgen. Przez to Polka straciła koszulkę liderki PŚ. Następnego dnia w sprincie techniką klasyczną, który wygrała Bjørgen, Kowalczyk była trzecia. W rezultacie strata Polki do Norweżki urosła do 78 punktów. Również w sprincie w norweskiej miejscowości Drammen Justyna zajęła 3. miejsce, po pechowym upadku w finale. Przewaga Bjørgen wzrosła do 118 punktów. 11 marca w biegu na 30 km stylem klasycznym Justyna Kowalczyk zajęła 2. miejsce i tym samym przewaga Bjørgen wzrosła do 138 punktów. Także szwedzki cykl finałowy wygrała Norweżka. Kowalczyk w Falun (na koniec tego finału) ostatecznie była piąta i tym samym pozostała na drugim miejscu w końcowej klasyfikacji PŚ. 20 marca, tuż po zakończeniu sezonu, Polka przeszła zabieg artoskopii kolana.

 

2012/2013

Początek sezonu Justyna Kowalczyk rozpoczęła od 27. miejsca w biegu na 10 km rozegranym 24 listopada 2012 w Gaellivare. Podczas kolejnych zmagań w ramach Ruka Triple reprezentantka Polski zajęła 7. miejsce w sprincie stylem klasycznym w fińskiej miejscowości Kuusamo. Dzień później Polka zajęła 11. miejsce w biegu na 5 km stylem dowolnym i ogólnie zajmowała 4. miejsce w klasyfikacji cyklu. 2 grudnia Justyna Kowalczyk zajęła 2. miejsce w biegu na dochodzenie, przegrywając jedynie z Marit Bjørgen o 1:21.4 s oraz wyprzedzając Norweżki Heidi Weng i Therese Johaug. W całych zawodach zajęła 2. miejsce, awansując na 3. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. 13 grudnia 2012 roku Kowalczyk odniosła pierwsze zwycięstwo w tym sezonie w biegu na 10 km techniką klasyczną w kanadyjskim Canmore i jednocześnie znalazła się na 2. miejscu w klasyfikacji generalnej, ze stratą 75 punktów do Bjøergen. 15 grudnia 2012 r. w Canmore zajęła dopiero 21. miejsce w sprincie techniką dowolną, odpadając już w ćwierćfinale. W klasyfikacji generalnej spadła na 3. pozycję, tracąc do Kikkan Randall i Marit Bjørgen 65 punktów. Dnia 16 grudnia 2012 r. zajęła pierwsze Źródło: wordpress.commiejsce w biegu łączonym 7,5 km + 7,5 km, pokonując drugą na mecie Finkę Anne Kyllönen i trzecią Norweżkę Vibeke Skofterud. Wygrała również obie lotne premie i objęła prowadzenie w klasyfikacji generalnej PŚ, a także umocniła się na prowadzeniu w klasyfikacji biegów długodystansowych. 29 grudnia w niemieckim Oberhofie w ramach siódemej edycji Tour de Ski Justyna Kowalczyk zajęła 3. miejsce w biegu na 3,1 km stylem dowolnym przegrywając nieznacznie z drugą Charlotte Kallą o 0,3 s i zwyciężczynią biegu Kikkan Randall o 4,7 s. Następnego dnia Polka zajęła 1 miejsce w biegu pościgowym na 9 km. stylem klasycznym z przewagą nad drugą Therese Johaug o 41,4 s stając się liderką cyklu. Po dniu przerwy – 1 stycznia narciarka zajęła 7. pozycję w sprincie st.dowolnym w szwajcarskim Val Müstair. 3 stycznia Kowalczyk wystartowała z przewagą 50,3 s nad drugą Therese Johaug.zajęła 1. miejsce w biegu na dochodzenie na dystansie 15 km st. dowolnym wygrywając z drugą Charlotte Kallą o 18,3. Jej przewaga w klasyfikacji generalnej stopniała. Następnego dnia we włoskim Toblach-Dobiacco, Justyna nie dała szans nikomu i wygrała bieg na 3,3 km st. klasycznym. 5 stycznia wygrała kolejny bieg na 10 km stylem klasycznym ogromnie powiększając przewagę do 2:08:0 nad drugą Therese Johaug i wyruszy na ostatni etap jako zdecydowana liderka i kandydatka do zwycięstwa w TdS. 6 stycznia wygrała ostatni, siódmy etap TdS, zachowując część przewagi wypracowanej nad Johaug w poprzednich etapach. Ostateczny łączny czas Kowalczyk to 2:25.21,6. Druga na mecie Therese Johaug miała czas o 27,9 s gorszy. Tym samym Kowalczyk odniosła czwarte z rzędu zwycięstwo w całym cyklu. Po udanym występie w Tour de Ski, Justyna Kowalczyk zajęła drugie miejsce w biegu sprinterskim stylem klasycznym w czeskim Libercu za Finką Moną – Lisą Malvalehto. Następnie Puchar Świata przeniósł się do francuskiej miejscowości La Clusaz.W dniu swoich 30 urodzin Polka zajęła 3. miejsce w biegu na 10 km stylem klasycznym przegrywając z Therese Johaug i Marit Bjørgen. 1 lutego odbył się sprint techniką dowolną w próbie przedolimpijskiej w ruskim Sochi, Justyna Kowalczyk po raz pierwszy od pięciu lat nie zdołała zakwalifikować się do finałów. Następnego dnia Polka z powodu złego wyboru nart zeszła z trasy z biegu łączonego. Po dwóch tygodniach przerwy Puchar Świata zagościł do szwajcarskiego Davos, Kowalczyk pokazała tam świetną formę. Najpierw 16 lutego wygrała sprint techniką klasyczną, a dzień później zajęła 2 miejsce w biegu interwałowym na 10 km stylem dowolnym przegrywając o 8,9 s z Therese Johaug. 9 marca zajęła 10. lokatę w biegu sprinterskim stylem dowolnym w fińskim Lahti. W swoim półfinale zajęła piąte miejsce, co nie dało jej awansu do finału. Dzień później wygrała bieg na 10 km stylem klasycznym pokonując drugą na mecie Bjoergen o 23,1 s. 3 dni później 13 marca, zapewniła sobie czwartą kryształową kulę w Pucharze Świata, co wcześniej udało się tylko norweżce Bente Skari i rosjance Jelenie Välbe, zdobywając 1 miejsce w biegu sprinterskim stylem klasycznym po raz pierwszy w Norwegii w miejscowości Drammen. 17 marca Justyna zajęła 2 lokatę w biegu na 30 km stylem dowolnym w norweskim Holmenkollen przegrywając z Therese Johaug o 46,6 s. 20 marca rozpoczął się ostatni cykl Pucharu Świata. W szwedzkim Sztokholmie zdeklasowała rywalki w sprincie stylem klasycznym obejmując prowadzenie w cyklu. 22 marca zajęła 5 miejsce w biegu na 2,5 km stylem dowolnym w szwedzkim Falun tracąc do zwyciężczyni Marit Bjoergen 10,8 s. Następnego dnia uplasowała się na 4 pozycji w biegu na 10 km techniką klasyczną. W ostatnim biegu sezonu 24 marca na 10 km techniką dowolną polka nie wystartowała kończąc sezon z dorobkiem 2017 punktów.

Justyna Kowalczyk wywalczyła Kryształową Kulę, Małą Kryształową Kulę w biegach dystansowych i drugie miejsce w sprintach.

 

Mistrzostwa świata – Val di Fiemme 2013

W pierwszej konkurencji mistrzostw – sprincie indywidualnym techniką klasyczną – Justyna Kowalczyk zajęła 6. miejsce.W finale konkurencji Polka wywróciła się na podbiegu. Zwyciężyła Marit Bjørgen, obrończyni tytułu. Drugą konkurencją był bieg łączony, w którym Kowalczyk zajęła 5. miejsce przegrywając z czterema Norweżkami. Także tu najlepsza okazała się Bjørgen.Po nieudanych dwóch występach biegaczka wspólnie z trenerem podjęli decyzję o wycofaniu się z biegu na 10 km techniką dowolną, aby oszczędzić więcej sił na sztafetę 4x5 km i bieg na 30 km stylem klasycznym, który od początku sezonu był celem Kowalczyk. 28 lutego zajęła 9. miejsce w biegu sztafetowym 4x5 km wspólnie z Agnieszką Szymańczak, Pauliną Maciuszek i Kornelią Kubińską.2 marca zdobyła srebrny medal w biegu na 30 km stylem klasycznym przegrywając z Marit Bjoergen na finiszu o 3,7 s.Po zdobyciu tego medalu została najbardziej utytułowanym polskim narciarzem klasycznym, pod względem liczby zdobytych medali na IO i MŚ.